هر هفته یکی از والدین به شکلی همان یک سؤال را از من می‌پرسد: «هوش مصنوعی بچه‌ام را تنبل نمی‌کند؟» نگرانی به‌جایی است. یک نوجوان می‌تواند کل صورت‌مسئله‌ی یک انشا را در چت‌بات بگذارد و جوابی را کپی کند که هیچ‌وقت لازم نبوده درباره‌اش فکر کند. اما این مشکلِ هوش مصنوعی نیست — مشکلِ عادت است. همان ابزار، اگر جور دیگری استفاده شود، می‌تواند دانش‌آموز را وادارد بیشتر از همیشه فکر کند.

تفاوت این دو، به چند عادت ساده برمی‌گردد. این‌ها همان‌هایی است که به نوجوان‌هایی که کوچ‌شان هستم یاد می‌دهم.

۱. از او بخواه سؤال بپرسد، نه فقط جواب بدهد

راهِ تنبلانه‌ی استفاده از هوش مصنوعی این است که جواب را بخواهی. راهِ قدرتمند این است که از او بخواهی فکرت را به چالش بکشد. به‌جای «یک مقدمه درباره‌ی تغییرات اقلیمی برایم بنویس»، امتحان کن: «من می‌خواهم استدلال کنم که شهرها باید ماشین را از مرکز شهر ممنوع کنند. پنج سؤال سختی که یک منتقد می‌پرسد را، یکی‌یکی، از من بپرس.» حالا این دانش‌آموز است که دارد کار می‌کند — و از ایده‌های خودش دفاع می‌کند.

۲. از آن برای توضیح استفاده کن، بعد لپ‌تاپ را ببند

هوش مصنوعی برای لحظه‌ای که گیر کرده‌ای، یک معلم خصوصیِ فوق‌العاده است. وقتی نوجوان شما یک مفهوم ریاضی را نمی‌فهمد، می‌تواند بخواهد سه جور مختلف برایش توضیح داده شود تا یکی‌شان جا بیفتد. اما قاعده‌ای که به آن‌ها می‌دهم ساده است:

با هوش مصنوعی بفهم. بعد بدون هوش مصنوعی ثابتش کن.

اگر بعدش نتواند همان مسئله را روی کاغذ دوباره حل کند، آن را یاد نگرفته — قرضش گرفته.

۳. آن را همیارِ درس کن، نه نویسنده‌ی پشت‌پرده

یک مرز روشن بین کمک و جایگزینی هست. کمک: خلاصه‌کردن جزوه برای سنجش حافظه، ساختن سؤال تمرینی، بررسیِ اینکه آیا یک استدلال منسجم است. جایگزینی: تولید کارِ نهایی‌ای که دانش‌آموز به‌نام خودش تحویل می‌دهد. نوجوان‌ها معمولاً این تفاوت را حس می‌کنند. به‌زبان‌آوردنش کمک می‌کند سمتِ درست خط بمانند.

۴. هر جواب را پیش‌نویس بدان، نه حکم قطعی

هوش مصنوعی حتی وقتی اشتباه می‌کند هم بااطمینان حرف می‌زند. این در واقع یک هدیه است، چون مهم‌ترین مهارتِ این دوره را تمرین می‌دهد: قضاوت. به دانش‌آموزان توصیه می‌کنم ادعاهای عجیب را راستی‌آزمایی کنند، حواس‌شان باشد کِی جواب زیادی «صاف» است، و بپرسند «از کجا می‌دانی؟» نوجوانی که یاد می‌گیرد جوابِ هوش مصنوعی را دوباره چک کند، دارد یاد می‌گیرد که دنیا را دوباره چک کند.

هدفِ اصلی

هدف هیچ‌وقت دور نگه‌داشتنِ نوجوان‌ها از هوش مصنوعی نبوده — این ابزار در تارِ دنیایی که در آن بزرگ می‌شوند تنیده شده است. هدف این است که جوان‌هایی تربیت کنیم که مهارِ فکرِ خودشان را در دست نگه دارند و از ابزار استفاده کنند تا دورتر و سریع‌تر بروند. اگر درست استفاده شود، هوش مصنوعی جای تلاشِ یادگیری را نمی‌گیرد؛ سقفِ آنچه یک دانش‌آموزِ باانگیزه می‌تواند به آن برسد را بالاتر می‌برد.

می‌خواهید نوجوان‌تان درست از هوش مصنوعی استفاده کند؟

من به نوجوان‌ها کوچینگ می‌دهم تا هوش مصنوعی را به یک مزیت واقعیِ تحصیلی تبدیل کنند — و در همان حال، خودشان فکر کنند. برای شروع، یک جلسه‌ی مشاوره رزرو کنید.

رزرو جلسه‌ی مشاوره ←